Van Roy ging een grote gedrevenheid uit. Zijn functie als interim manager vroeg dat ook van hem. Talloos waren zijn verhalen over onvoorstelbaar scheefgegroeide verhoudingen die moesten worden hersteld en over onwrikbaar ingenomen stellingen die hij moest slechten. Van dat werk genoot hij, het was op zijn lijf geschreven.
Maar ook bij ons, zijn tennisgenoten, was van alles te regelen. We moesten bij de les blijven. “Bewegen, niet als een zoutzak blijven staan, positie kiezen, niet hard op de man spelen. Heren het is wel een spelletje waarbij we gaan voor de winst!” Coach Buys aan het woord. En dat gaf altijd reuring. Als de zaak uit de hand dreigde te lopen gooide Roy er later, bij de koffie, een rondje taart tegenaan om de fricties met room uit de wereld te helpen. Want blijvende onmin was niets voor Roy. Bij zijn netspel was het duidelijk dat hier een oud hockeykeeper stond. Geen bal kwam langs hem en wee degene die in de baan van zijn smash stond. Wij wisten dat, als het had gekund, Roy ook nog graag scheidsrechter bij zijn eigen tennispartijtje was geweest.
Als interimdirecteur bij de sportopleiding CIOS in Haarlem nodigde hij ons, zijn tennismakkers, eens uit om onze vaardigheden ter plaatse te laten beoordelen door trainers en studenten. Na afloop van de wedstrijd bleef een koude douche ons gelukkig bespaard omdat de studenten opvallend mild in hun oordeel waren. Was dat ook de hand van de meester? We weten het niet maar Roy genoot van dit soort acties en leidde ons trots rond in ‘zijn’ sportaccommodatie.
Roy’s sportieve voorbeelden waren de grote voetbalcoaches. Met name voor Rinus Michels had hij grote bewondering en boeken over voetbalstrategen waren altijd welkom. Interim directeur worden bij een van de grote eredivisie voetbalclubs was nog een gekoesterde wens. Door zijn drukke werk kreeg Roy helaas minder tijd voor tennis. Veel avondvergaderingen bleven de tennisavonden verdringen. Vast punt bleef het tennis zondagochtend vroeg.
De laatste 8 jaar was Roy met veel plezier voorzitter van de 50+ commissie die elk jaar het zomertennistoernooi voor de OLTC leden organiseert. Hij regelde ook de prijzen en koos daarbij zeer bewust de grootste bekers die hij kon vinden. Typisch Roy.
Ondanks zijn soms rechtlijnige benadering was Roy een gevoelig mens die bij zieken regelmatig langs ging met een bloemetje of een doosje bonbons. Betrokkenheid, zorgzaamheid en oprechte belangstelling kenmerkten Roy.
Zelfs vlak voor zijn fatale tweede herseninfarct was hij in alles weer de regelaar, de netwerker, de manager die we zo goed kenden. Telefoneren, mailen, artikeltjes doorsturen. Hij was voor het 50+toernooi weer bezig shirtjes en prijzen te regelen. Hij was intensief bezig met logopaedie, ergotherapie en fysiotherapie. Hij vertelde over het boogschieten en de speciale balspelen die nodig waren om zijn oude vaardigheden terug te krijgen. Voor hem was zijn tweede leven in volle gang.
Helaas heeft dat maar kort mogen duren.
Gerard Meerdink (50+commissie)
